Rosemarijn vertelt #12 - Toen mijn vrouwelijke kracht ineens gevaarlijk werd

Verhalen uit het veld over intimiteit, relaties, lichaam en schaduw

Over Egypte, Kundalini, Sekhmet, spiritueel goeroeschap en waarom ik mijn innerlijke autoriteit niet meer uit handen geef

Ik ging naar Egypte omdat ik verliefd was geworden op haar oude vrouwelijke kracht

Een aantal jaren lang organiseerde ik groepsreizen naar Egypte. Mijn fascinatie voor dat land was ontstaan in de jaren waarin ik honderden mensen opleidde in Kundalini Lichaamswerk Level 1 en 2, in Nederland en ver daarbuiten. Hoe langer ik met Kundalini werkte, hoe meer ik me aangetrokken voelde tot de oude Egyptische mythen, tempels, symbolen en archetypische verhalen.

Als Jungiaans werker kan ik daar eindeloos in verdwijnen. Isis en Osiris, Hathor en Sekhmet, Thoth, de djed, dood en wedergeboorte, vernietiging en schepping: in die tempels wordt een taal gesproken die veel ouder is dan ons rationele denken. Ik zeg daarmee niet dat de oude Egyptenaren Kundalini beoefenden zoals wij daar tegenwoordig over spreken; voor mij ontstond vooral een archetypische en energetische herkenning. Ik zag polariteiten, scheppingskracht en een enorme vrouwelijke energie die mij diep raakte.

Vooral Hathor en Sekhmet fascineerden mij. De zachte, liefdevolle, voedende vrouwelijke kracht en daarnaast die vurige, nietsontziende kracht die vernietigt wanneer vernietiging nodig is om opnieuw te kunnen scheppen. Niet vrouwelijkheid als alleen maar zacht, lief en ontvankelijk, maar vrouwelijkheid in haar volledige spectrum.

En juist daarom was het zo confronterend om daar samen met mijn vrouw rond te lopen.

Want terwijl ik in de tempels overal vrouwelijke godheden en machtige vrouwelijke archetypen tegenkwam, voelde ik buiten die tempelmuren dat ik mijn eigen liefde voor een vrouw niet vanzelfsprekend openlijk kon laten zien. Hand in hand lopen zoals we dat thuis konden doen, voelde daar voor ons niet veilig. In het huidige Egypte bestaan bovendien nog steeds ernstige beperkingen voor vrouwen en worden LHBTQ+ mensen vervolgd onder vage zedelijkheidsbepalingen. (Human Rights Watch)

Die tegenstelling kwam ongelooflijk bij mij binnen.

Ik stond in een tempel oog in oog met Sekhmet, die vurige vrouwelijke kracht op een voetstuk, en liep daarna naar buiten in een werkelijkheid waarin ik mijn eigen vrouwelijke liefde liever verborg.

Ik wist toen nog niet dat precies die tegenstelling zich later tijdens mijn reizen bijna letterlijk voor mijn neus zou gaan uitspelen.

Bijna iedere Egyptische goeroe kende mij uit een vorig leven

Tijdens mijn reizen kwam ik verschillende mannen tegen die zich presenteerden als Egyptische sjamanen, magiërs, healers of dragers van ancient wisdom. Ze werkten met readings, heilige oliën, initiaties, rituelen, amuletten en oude symbolen. En ik was nieuwsgierig. Ik houd van mystiek en ritueel en heb nooit de behoefte gehad om alles wat ik niet rationeel kan verklaren onmiddellijk van tafel te vegen.

Maar op een gegeven moment begon het bijna lachwekkend te worden.

Want werkelijk bijna al deze mannen bleken mij uit een vorig leven te kennen.

En kennelijk had ik in geen enkel vorig leven ooit gewoon de tempelvloer gedweild.

Nee, ik was natuurlijk priesteres geweest. Healer. Een vrouw met oude gaven. Iemand die verbonden was geweest met de tempels en krachten droeg die duizenden jaren teruggingen. De ene man herkende mij onmiddellijk, de volgende wist welke energie door mij heen stroomde en weer een ander wist dat wij elkaar in ancient times al eens ontmoet hadden.

Aanvankelijk is zoiets natuurlijk heerlijk om te horen. Wie wil er niet gezien worden? Wie vindt het niet fijn wanneer iemand je aankijkt en zegt: ik zie iets bijzonders in jou wat anderen misschien niet zien?

Maar langzaam begon ik het patroon te herkennen, want nadat ik voldoende was opgehemeld, kwam steeds het volgende gedeelte.

Ondanks al mijn fantastische vorige levens was er in dit leven namelijk nog verschrikkelijk veel mis met mij.

Mijn energie moest anders stromen. Ik had heling nodig. Er waren krachten waar ik voorzichtig mee moest zijn. Er werden symbolen op mijn buik aangebracht, spreuken en woorden over mij uitgesproken en ik kreeg kettingen, beeldjes en symbolen waar ik niet om had gevraagd, met de boodschap dat ik ermee moest werken of erop moest mediteren om verder te kunnen helen.

En steeds duidelijker zag ik dezelfde beweging ontstaan: eerst vertellen hoe bijzonder iemand is, vervolgens een tekort creëren en daarna jezelf presenteren als degene die dat tekort kan oplossen.

Daar verloor voor mij de mystiek haar onschuld.

Toen stond ik tegenover een man die mij vertelde dat ik alles zou verliezen

De confrontatie die uiteindelijk voor mij de breuk betekende, vergeet ik nooit meer.

Een Egyptische sjamaan vertelde mij dat er iets ernstig mis was met de manier waarop mijn Kundalini-energie door mij heen bewoog. Volgens hem was ik in de ban geraakt van krachten die hij met Set associeerde en wanneer ik op deze manier verder zou gaan, zou het slecht met mij aflopen. Ik zou uiteindelijk alles kunnen verliezen wat mij dierbaar was.

Hij zei dat niet als mogelijkheid. Hij bracht het als waarheid.

Hij begreep dat ik dit niet leuk vond om te horen, vertelde hij mij, maar uit liefde voor mij moest hij eerlijk zijn. Gelukkig was het nog niet te laat. Wanneer ik bereid was mij aan hem en zijn manier van werken te committeren, wilde hij heel veel tijd aan mij besteden. Hij zou voor mij naar de tempels gaan, daar voor mij bidden, rituelen uitvoeren en zich persoonlijk inzetten voor mijn heling.

Maar ik moest hem dan wel vertrouwen.

En daar gebeurde iets in mij wat ik tot op de dag van vandaag bijna lichamelijk kan terughalen.

Want hier stond een man tegenover mij die mij eerst bijzonder had gemaakt, vervolgens bang maakte dat ik alles zou verliezen en zichzelf daarna uit liefde aanbood als degene die mij kon redden.

En ondertussen gebeurde er iets nóg interessanters.

Dezelfde vrouwelijke kracht waarvoor ik naar Egypte was gekomen, werd ineens tegen mij gebruikt.

Ik had me jarenlang aangetrokken gevoeld tot Sekhmet, juist omdat zij voor mij archetypisch staat voor een vrouwelijke kracht die niet alleen zacht en aangenaam is. Een kracht die kan staan, begrenzen en vernietigen wanneer iets niet meer dient. Maar toen ik precies die kracht zelf liet zien, werd ze niet als Sekhmet herkend.

Ineens was mijn kracht verdacht.

Mijn nee werd rebellie. Mijn stevigheid werd agressie. Mijn weigering om mij te onderwerpen werd gelezen als bewijs dat ik niet goed kon luisteren en mijn Kundalini werd gekoppeld aan een gevaarlijke kracht van Set.

Dat vond ik misschien wel het meest onthullende moment van mijn hele reis.

Sekhmet mocht blijkbaar op het altaar staan, zolang ze maar niet tegenover hem stond.

En toen begon de groep zich zorgen om míj te maken

Ik zag vervolgens iets gebeuren wat mij nog dieper heeft geraakt.

Andere deelnemers begonnen zijn bezorgdheid over te nemen. Als deze bijzondere man, deze sjamaan die toegang had tot ancient wisdom, zei dat het niet goed met mij ging, waarom luisterde ik dan niet?

Waarom was ik zo eigenwijs? Kon ik eigenlijk wel een nee horen?

Er werd zelfs tegen mij gezegd dat men een vrouw in nood zag die niet langer bereid was om te luisteren.

En daar zag ik de hele dynamiek ineens glashelder. Mijn nee was niet langer een nee. Mijn nee werd een symptoom.

Als ik hem geloofde, had hij gelijk. Als ik hem niet geloofde, bewees mijn weerstand dat hij óók gelijk had.

En precies daar wordt een spiritueel systeem voor mij gevaarlijk, want dan bestaat er geen uitgang meer binnen het systeem zelf.

Ik voelde tegelijkertijd hoeveel mensen om mij heen juist wél verder naar binnen werden getrokken. Iedereen werd bijzonderder. Overal verschenen oude priesteressen, healers, vorige levens en uitzonderlijke gaven, en ik zag hoe verleidelijk het was om bij die gemeenschap te willen horen en door deze man gezien te willen worden.

Ik voelde mij bijna in De wolf en de zeven geitjes terechtgekomen.

De wolf komt namelijk niet binnen terwijl hij roept dat hij je wil verslinden. Hij zorgt eerst dat zijn stem vertrouwd klinkt.

En misschien klinkt de spirituele wolf wel zo:

Ik zie jou. Ik herken jou. Jij bent bijzonder. En juist omdat jij zo bijzonder bent, moet je nu naar mij luisteren.

Mijn vrouwelijke kracht bleek uiteindelijk niet mijn probleem, maar mijn uitgang

Ik wist dat ik op dat moment niet hoefde te vechten. Ik hoefde hem niet te ontmaskeren, geen discussie over spiritualiteit te winnen en ook niemand uit de groep te overtuigen. Ik moest alleen blijven staan. Respectvol.

Maar volkomen helder.

Tot hier en niet verder.

En ja, dat heeft mij geraakt. Ik heb deze wereld uiteindelijk met pijn in mijn hart gedag gezegd en mij volledig gedistantieerd van deze groep en van een manier van werken die ik zelf als sektarisch, manipulatief en uiteindelijk ook licht traumatisch heb ervaren. Niet omdat ik mijn liefde voor Egypte verloor.

Juist dat maakte het zo verdrietig.

Want ik houd nog steeds van die tempels, de symboliek en de oude verhalen. Later heb ik gelukkig een fantastische vrouwelijke teacher gevonden met een Egyptische mystery school, bij wie ik juist heb ervaren hoeveel schoonheid er kan ontstaan wanneer kennis niet wordt gebruikt om jouw innerlijke autoriteit af te pakken. Ik kan nog steeds op haar terugvallen en heb ongelooflijk veel van haar geleerd.

Uiteindelijk ben ik mijn eigen Egyptische mysterieschool gaan vormen, in de meest letterlijke betekenis van het woord: mijn eigen verhouding tot deze symbolen, archetypen en mysteries, zonder dat iemand ertussen hoeft te staan om mij te vertellen wat ik moet ervaren.

In 2026 wil ik mijn hoofd niet meer buigen

Misschien raakt dit verhaal mij daarom vandaag nog steeds zo.

We leven in 2026 en ik voel sterker dan ooit dat het tijd is om vrouwelijke autoriteit niet alleen te bewonderen wanneer ze als Isis, Hathor of Sekhmet in een duizenden jaren oude tempel staat afgebeeld. We moeten haar ook kunnen verdragen wanneer ze in een levende vrouw tegenover ons staat. Wanneer ze vragen stelt.

Wanneer ze haar seksualiteit zelf definieert. Wanneer ze van een vrouw houdt.

Wanneer ze haar eigen Kundalini-ervaring vertrouwt.

En vooral wanneer ze nee zegt.

Dat betekent voor mij niet dat vrouwen altijd gelijk hebben, dat mannen geen teachers mogen zijn of dat we geen leiding nodig hebben. Ik ben niet tegen leiderschap. Ik ben tegen macht die zichzelf groter maakt door een ander kleiner, banger of afhankelijker te maken.

Daar ligt ook de verbinding met onze Intimacy & Shadow Work Practitioner-opleiding van Yuman Art. Want een goede intimiteitsbegeleider hoort je niet verder van jezelf vandaan te brengen. Die hoort je steeds opnieuw terug te begeleiden naar je eigen lichaam, je schaduw, je verlangens, je grenzen en je innerlijke consent.

Een goede teacher kan ongelooflijk veel weten en toch ruimte laten voor jouw nee.

Sterker nog: misschien herken je een werkelijk goede teacher juist daaraan.

Ik ben Egypte daarom niet kwijtgeraakt. Ik heb iets anders teruggevonden.

Mijn eigen plek. Mijn eigen relatie tot de mysteries.

Mijn eigen vrouwelijke autoriteit.

En als ik tegenwoordig naar Sekhmet kijk, zie ik daarom niet alleen meer een prachtige oude Egyptische godin in een tempel.

Ik zie ook de vrouw die ik daar zelf moest leren zijn.

Een vrouw die haar hoofd niet hoeft te buigen om spiritueel te zijn. Een vrouw wier nee niet het bewijs is dat ze nog geheeld moet worden. Maar soms juist het bewijs dat ze eindelijk weer naar zichzelf luistert.