Rosemarijn vertelt #11 - In de hemel hebben ze geen bitterballen

Verhalen uit het veld over intimiteit, relaties, lichaam en schaduw

Over Kundalini-energie, schaduwwerk, spiritueel escapisme en waarom werkelijk ontwaken je uiteindelijk terugbrengt naar de aarde

Ik heb werkelijk alle kanten van Kundalini gezien

Ik heb jarenlang Kundalini Lichaamswerk Level 1 en 2 gegeven en honderden mensen opgeleid om zelf met Kundalini-energie en energetisch lichaamswerk te werken. Niet alleen in Nederland, maar ook ver daarbuiten, van Zuid-Afrika tot Egypte. Ik heb honderden lichamen zien reageren, mensen door de meest uiteenlopende processen begeleid en facilitators opgeleid die vervolgens zelf met deze energie de wereld in gingen.

Ik sta daardoor niet snel meer ergens van te kijken.

Ik ken de enorme schoonheid van Kundalini. Ik heb gezien hoe mensen tijdens een proces ineens in contact kwamen met levenskracht, creatiekracht, seksualiteit, verdriet of een deel van zichzelf waarvan ze niet eens wisten dat het bestond. Ik heb de bliss gezien, de extase, de tranen, het trillen, de stilte en soms dat wonderlijke moment waarop iemand na een sessie zijn ogen opent en je bijna kunt zien dat er vanbinnen iets verschoven is.

Maar juist doordat ik zoveel mensen heb opgeleid, heb ik ook de andere kant leren kennen. En eerlijk gezegd is mijn visie op Kundalini vooral dáárdoor steeds scherper geworden.

Want op een gegeven moment keek ik niet meer alleen naar de mensen die een Kundalini-sessie ontvingen. Ik keek ook naar de mensen die ik zélf had opgeleid en die inmiddels als facilitator met deze energie werkten.

En daar begon ik iets te zien wat mij zorgen baarde.

Ik zag facilitators groeien in energie, maar niet altijd in schaduwwerk

Een deel van de mensen die ik had opgeleid werd steeds vaardiger in het werken met Kundalini. Ze konden krachtige processen begeleiden en wisten hoe ze energie in beweging konden brengen, maar ik zag bij sommigen dat hun eigen schaduwwerk niet in hetzelfde tempo meegroeide.

En precies daar werd het voor mij gevaarlijk.

Niet omdat ik Kundalini als gevaarlijke energie zie. Integendeel. Mijn respect voor deze energie is door de jaren heen alleen maar groter geworden. Maar juist wanneer je met zo'n krachtige vorm van energetisch en lichaamsgericht werk bezig bent, kun je volgens mij niet besluiten dat je eigen innerlijke werk op een gegeven moment klaar is.

Want je kunt ongelooflijk veel energie voelen en tegelijkertijd je eigen projecties niet herkennen. Je kunt spreken over universele liefde terwijl je nauwelijks kunt verdragen dat iemand kritiek op je heeft. Je kunt een ander begeleiden naar een enorme energetische opening en tegelijkertijd je eigen behoefte aan bewondering, erkenning of macht niet onder ogen zien.

En dat is waar ik door de jaren heen steeds stelliger in ben geworden:

Kundalini-werk zonder schaduwwerk bestaat voor mij niet.

Kundalini is voor mij de grote schaduwwerker

Binnen de yogische tradities wordt Kundalini verbonden met Shakti en met het subtiele energetische systeem waarin onder andere Ida, Pingala en Sushumna worden beschreven. Ik zie die oude beeldtaal als een prachtige manier om te kijken naar de polariteiten die ieder mens in zichzelf draagt.

Shiva en Shakti. Actief en ontvankelijk. Plus en min. Wat we mannelijk en vrouwelijk kunnen noemen, zonder dat ik daarmee bedoel dat deze krachten gebonden zijn aan het biologische geslacht van een mens.

Voor mij heeft ieder mens die polariteiten nodig om zichzelf te kunnen leren kennen.

Ik weet wat mijn kracht is doordat ik ook mijn kwetsbaarheid ontmoet. Ik leer over overgave doordat ik mijn behoefte aan controle leer kennen. Ik kan mijn licht niet werkelijk begrijpen zonder mijn donker te ontmoeten.

En daar ligt voor mij een prachtige brug naar Jung.

Jung beschreef met het individuatieproces een ontwikkeling naar een grotere psychische heelheid, waarin juist de spanning en ontmoeting tussen bewuste en onbewuste, persoonlijke en collectieve en andere tegengestelde aspecten een belangrijke rol spelen. De schaduw hoort daarbij: ook de eigenschappen, verlangens en krachten die we liever niet als onderdeel van onszelf herkennen.

Het Jungiaanse werk en de yogische Kundalini-traditie zijn niet hetzelfde en dat wil ik ook niet suggereren. Maar in mijn eigen werk ontmoeten die twee werelden elkaar voortdurend.

Want ik zie Kundalini niet alleen als een energie die je omhoog brengt.

Ik zie haar juist als een energie die je naar je schaduw brengt.

Een liefdevolle moeder die je soms behoorlijk door elkaar schudt

Voor mij heeft Kundalini iets van een archetypische moederenergie. Ze is liefdevol, maar ze is niet per definitie zacht.

Ze is niet de moeder die alleen maar over je bol aait en zegt dat alles goed is.

Ze is ook de moeder die op een gegeven moment de gordijnen opentrekt en zegt: kom, we gaan nu toch echt eens kijken naar wat daar ligt.

In mijn werk heb ik gezien hoe mensen tijdens energetische processen in contact kunnen komen met verdriet, schaamte, woede, angst, seksualiteit, innerlijke kinderen, beschermingsmechanismen en enorme archetypische krachten. Dat is mijn ervaring als opleider en lichaamswerker; ik presenteer het niet als een medische verklaring van wat Kundalini letterlijk in het lichaam doet.

Maar het heeft mij wel iets geleerd.

Als je de energie uitnodigt, moet je ook bereid zijn om te kijken naar wat er vervolgens tevoorschijn komt.

En juist dát kun je gemakkelijk overslaan wanneer je verliefd raakt op de Kundalini-high.

Je kunt namelijk ook in Kundalini verdwijnen

Dat is misschien wel een van de grootste paradoxen die ik in deze wereld heb gezien.

Mensen beginnen met Kundalini omdat ze dichter bij zichzelf willen komen en ontdekken vervolgens dat ze Kundalini ook fantastisch kunnen gebruiken om juist bij zichzelf vandaan te gaan. Want die energie kan heerlijk zijn.

Je kunt met je ogen dicht liggen en voelen hoe alles stroomt. Je kunt een enorm gevoel van liefde ervaren, eenheid, verbondenheid, creatiekracht en bliss. Je kunt het gevoel hebben dat je het leven ineens volledig begrijpt.

En dan wil je nog een keer.

Nog een activatie. Nog een training. Nog een retreat. Nog meer meditatie, tantra, breathwork, energetisch werk en persoonlijke ontwikkeling.

Voor je het weet is spiritualiteit zelf een nieuwe prestatiemaatschappij geworden.

Je moet Kundalini doen, je moet mediteren, je moet je seksualiteit onderzoeken, je moet naar tantra, je moet nog een stilteretraite doen en ondertussen ontstaat misschien ook het idee dat een werkelijk spiritueel mens geen alcohol mag drinken, geen vlees mag eten, volledig vegan moet leven en vooral voortdurend met bewustzijn bezig moet zijn.

Met geen van die keuzes is op zichzelf iets mis.

Maar ik heb wel gezien hoe gemakkelijk een mens zich ook daarin kan verliezen.

Je bent dan de hele dag bezig met ontwaken en vergeet ondertussen te leven.

En uiteindelijk moet de hypotheek gewoon betaald worden

Want hoe groot je Kundalini awakening ook is geweest, de volgende ochtend kan je kind gewoon roepen dat zijn gymtas kwijt is.

Je ouders worden ouder en hebben misschien zorg nodig. Er moet geld worden verdiend, de hypotheek moet worden betaald, je relatie vraagt aandacht en soms lig je 's nachts wakker omdat je geen idee hebt hoe je iets moet oplossen.

Dat leven verdwijnt niet omdat jij universele liefde hebt gevoeld.

En eerlijk gezegd vind ik juist dát leven inmiddels minstens zo interessant als de energetische piekervaring.

Kun je de liefde die je tijdens een Kundalini-sessie door je hele lichaam voelde ook vasthouden wanneer je partner je ongelooflijk irriteert? Kun je bij jezelf blijven wanneer je financiële zorgen hebt? Kun je voelen dat je jaloers bent zonder daar onmiddellijk een spirituele verklaring overheen te leggen? Kun je toegeven dat je bang, onzeker, boos of gewoon doodmoe bent?

Dat is voor mij intimiteit.

Niet alleen intiem zijn met een ander mens, maar intiem durven zijn met het werkelijke leven.

Daarom hoort Kundalini voor mij bij schaduwwerk en intimiteit

En precies daar ligt ook de verbinding met onze Intimacy & Shadow Work Practitioner-opleiding van Yuman Art.

We kunnen intimiteit heel gemakkelijk verwarren met veel voelen, veel ervaren, veel openen of seksueel en spiritueel heel vrij zijn. Maar diepe intimiteit gaat voor mij uiteindelijk over de vraag of je werkelijk bij jezelf kunt blijven wanneer er niets spectaculairs gebeurt.

Kun je naast iemand zitten en voelen dat je bang bent? Kun je je schaamte verdragen? Kun je werkelijk voelen dat je iets niet wilt? Kun je je verlangen erkennen zonder dat je het onmiddellijk hoeft uit te leven?

Kun je ontdekken dat een deel van jou jaloers, boos, behoeftig, seksueel, controlerend, kwetsbaar of doodsbang is zonder dat je dat deel spiritueel probeert weg te mediteren?

Daar begint voor mij het echte werk.

Want zelfs Kundalini kan een escape worden wanneer de hemel aantrekkelijker wordt dan het mens-zijn.

Ik heb mensen na een Kundalini-proces hun hele leven zien omgooien

Dat is ook waarom ik door de jaren heen steeds zorgvuldiger ben gaan werken.

Ik heb meegemaakt dat mensen na intense Kundalini-processen ineens grote beslissingen wilden nemen. De baan moest worden opgezegd, het huwelijk beëindigd, het hele leven moest anders omdat ineens glashelder leek wat de waarheid was.

Soms kan een diep proces natuurlijk werkelijk zichtbaar maken dat iets niet langer klopt. Dat wil ik absoluut niet ontkennen.

Maar ik ben als opleider steeds meer gaan geloven in iets wat eigenlijk heel eenvoudig klinkt:

vertraging.

Een inzicht hoeft niet morgen een beslissing te worden.

Laat het zakken.

Laat het lichaam bijkomen. Ga wandelen. Slaap. Praat erover. Kijk na drie weken nog eens wat er over is van die enorme waarheid die tijdens de piekervaring zo glashelder voelde. Onderzoek wat inzicht is en wat misschien ook projectie, impuls, verlangen of schaduw is.

Juist omdat ervaringen rondom spirituele en Kundalini-awakening door mensen zowel als diep positief als ontregelend kunnen worden beleefd, vind ik die integratiefase essentieel.

Ik ben daarom in al die jaren niet harder gaan werken met Kundalini. Ik ben langzamer geworden.

Ik noem het weleens gebakken lucht

Ik heb tijdens mijn opleidingen vaak een beeld gebruikt waar ik zelf nog steeds om kan lachen. Gebakken lucht.

Wanneer alles voortdurend omhoog moet, hoger, lichter, spiritueler, richting kruin, kosmos en universele liefde, kun je uiteindelijk zo met je hoofd in de wolken verdwijnen dat je nauwelijks nog merkt wat er beneden gebeurt.

Dan kun je prachtige woorden gebruiken over energie, frequenties, bewustzijn en verlichting, terwijl je ondertussen geen ruzie kunt uitpraten, je eigen projecties niet herkent of niet kunt verdragen dat iemand een andere waarheid heeft dan jij.

Dan interesseert die hele verlichting mij eigenlijk een stuk minder.

Voor mij moet Kundalini namelijk kunnen landen.

In je bekken, je benen en je voeten, maar vooral in hoe je leeft. In hoe je liefhebt, leidinggeeft, geld verdient, voor je kinderen zorgt, omgaat met seksualiteit, een grens aangeeft, een fout toegeeft en reageert wanneer iemand je niet bewondert.

Dáár wil ik zien wat er van die prachtige Kundalini-ervaring is overgebleven.

Werkelijke heelheid betekent niet dat je alleen maar in het licht leeft

Daar raakt dit voor mij opnieuw aan het individuatieproces van Jung.

Heelheid betekent niet dat we onze donkere kanten uiteindelijk hebben overwonnen en alleen nog maar liefde, licht en bliss zijn. Juist het leren dragen van tegengestelde kanten van de psyche hoort bij het Jungiaanse idee van individuatie.

Misschien is dat ook wat ik zelf bedoel wanneer ik spreek over union.

Niet dat Shiva verdwijnt in Shakti of dat alle polariteiten ophouden te bestaan, maar dat de verschillende kanten van onszelf niet voortdurend meer met elkaar in oorlog hoeven te zijn.

Je hoeft niet te kiezen tussen spiritueel en aards. Je hoeft niet alleen licht te zijn. Je mag mens worden. Met het hele zooitje.

In de hemel hebben ze geen bitterballen

En daarom zeg ik tijdens mijn werk soms lachend: in de hemel hebben ze geen bitterballen.

Want misschien hoeven we helemaal niet zo snel mogelijk van deze aarde weg.

Misschien hoeven we niet voortdurend spiritueler, energetischer, schoner, bewuster en verlichter te worden.

Misschien mag je soms gewoon een glas wijn drinken als je daar zin in hebt, een bitterbal eten, ontzettend hard lachen, op de bank hangen, seks hebben of juist geen seks willen, geld verdienen, voor je ouders zorgen, je kinderen naar school brengen en op een regenachtige dinsdagavond helemaal niets interessants over jezelf ontdekken.

Na al die jaren Kundalini is het aardse voor mij niet minder spiritueel geworden.

Juist meer.

Ik heb honderden mensen opgeleid en werkelijk alle kanten van deze energie gezien, en misschien heeft dat mij uiteindelijk tot een heel eenvoudige conclusie gebracht: de kwaliteit van Kundalini-werk zie ik niet aan hoe hoog iemand kan vliegen, maar aan hoe volledig iemand daarna weer kan landen.

Daarom zijn Kundalini, intimiteit en schaduwwerk voor mij uiteindelijk niet van elkaar los te maken. De energie mag je openen en door elkaar schudden, maar vervolgens begint de ontmoeting met jezelf. Met je licht én je donker, je creatiekracht én je angst, je goddelijke ervaring én je doodgewone menselijke bestaan.

Niet om aan dat bestaan te ontsnappen. Maar om er steeds vollediger in aanwezig te kunnen zijn. Met je hart open naar de hemel en je voeten stevig op aarde.

Want hoe prachtig de bliss ook is, uiteindelijk hebben we hier te leven.

En gelukkig maar. Want in de hemel hebben ze geen bitterballen.