Rosemarijn vertelt #16 - Mijn Twin Flame Journey: één ziel, twee polen en een liefde die mijn leven openbrak

Verhalen uit het veld over intimiteit, relaties, lichaam en schaduw

Op mijn achtenveertigste wandelde mijn twin flame mijn leven binnen

Op mijn achtenveertigste wandelde er volledig out of the blue een vrouw mijn leven binnen. Ik zou het love at first sight kunnen noemen, maar dat dekt eigenlijk niet wat er gebeurde. Het was groter, lichamelijker en vooral veel ontregelender dan verliefdheid zoals ik die daarvoor had gekend. Mijn hele systeem ging aan. Ik kon nauwelijks nog aan iets anders denken en wanneer we bij elkaar waren, voelde er iets ongelooflijk vertrouwd, alsof mijn lichaam haar eerder herkende dan mijn hoofd kon begrijpen wat hier gebeurde.

Die eerste zes tot acht weken waren heerlijk. We stuurden elkaar eindeloos berichten en liedjes, verlangden voortdurend naar elkaar en iedere ontmoeting voelde spannend en tegelijkertijd vreemd vertrouwd. We waren op dat moment allebei nog samen met een man, dus alleen dat gegeven zette natuurlijk al behoorlijk wat op zijn kop.

Maar na die eerste honeymoon veranderde er iets. Wanneer zij er niet was, kon ik haar bijna fysiek missen. Ik voelde pijn rond mijn hart, mijn energetische systeem stond wagenwijd open en ik had intense spirituele dromen. Vanuit mijn jarenlange ervaring met kundalini-energie kende ik veel energetische fenomenen, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.

En toen begon ook het aantrekken en afstoten. Ik wilde dichterbij wanneer zij ruimte nodig had en merkte dat ik steeds verder verwijderd raakte van die autonome vrouw die ik daarvoor altijd zo vanzelfsprekend was geweest.

Tot mijn vrouw mij op een dag een artikel stuurde. Het ging over twin flames.

Ze schreef erbij: “Ik herken ons hierin. Herken jij dit ook?”

Ik begon te lezen en kon niet meer stoppen

Ik opende dat artikel en kon eigenlijk niet geloven wat ik las. Daar stonden woorden voor iets wat wij al weken aan het leven waren zonder dat we wisten dat er überhaupt een taal voor bestond.

Vanaf dat moment ben ik werkelijk alles gaan onderzoeken. Ik maakte er een complete studie van, las boeken en artikelen, zocht in bibliotheken en op internet, gebruikte ChatGPT om steeds nieuwe ingangen te vinden en luisterde honderden uren naar podcasts over twin flames, tweelingzielen, divine feminine en divine masculine, runner en chaser, twin flame separation, Dark Night of the Soul, surrender, ego death, inner union en Twin Flame Union.

En hoe meer ik las, hoe groter mijn herkenning werd.

Binnen de spirituele visie op twin flames wordt de verbinding beschreven als een diepe zielsverbinding waarin twee mensen als twee polen van dezelfde ziel of blauwdruk functioneren. Wat daarbij steeds terugkomt, is dat de ontmoeting niet alleen over romantische liefde gaat. De ander wordt een enorme spiegel en brengt zowel je potentieel als de delen die nog geheeld, gezien of geïntegreerd willen worden naar de oppervlakte. Ook de verschillende beschrijvingen van de twin flame stages draaien steeds om die beweging: herkenning en liefde worden gevolgd door crisis, spiegeling en vaak separation, waarna het werk uiteindelijk naar binnen moet bewegen.

Met iedere bladzijde die ik las, dacht ik opnieuw: ja, dit is het.

Zij is mijn twin flame.

Waarom juist ik degene was die alles wilde begrijpen

Achteraf vind ik het niet vreemd dat ik degene van ons tweeën was die iedere onderste steen boven wilde halen. Binnen onze verbinding herken ik mezelf sterk in de pool van de divine feminine, terwijl mijn vrouw voor mij veel sterker de divine masculine draagt. Dat heeft niets te maken met man of vrouw zijn — wij zijn tenslotte twee vrouwen — maar met twee verschillende energetische polariteiten.

De divine feminine ervaar ik als de pool van voelen, intuïtie, creatiekracht, ontvangen en scheppen. Binnen veel twin-flamebeschrijvingen is het ook vaak deze pool die zich als eerste bewust wordt van de spirituele betekenis van de ontmoeting en probeert te begrijpen wat er eigenlijk gebeurt.

Dat herken ik volledig.

Ik ben paranormaal begaafd en werk al jarenlang intensief met kundalini-energie. Vanuit mijn spirituele visie geloof ik daarom niet dat het toevallig is dat mijn spirit voor deze incarnatie en voor deze ontmoeting heeft gekozen. Ik ervaar deze Twin Flame Journey als een onderdeel van de diepe levenslessen waarvoor ik hier gekomen ben.

En daarin herken ik opnieuw iets wat ik vanuit kundalini al veel langer ken. Daar werken we met Ida en Pingala, twee polariteiten die naar balans en vereniging bewegen. Vanuit mijn Jungiaanse achtergrond ken ik weer een andere taal in anima en animus en in het individuatieproces van Carl Jung, waarin we steeds meer van onze innerlijke tegenstellingen leren ontmoeten en integreren.

Ik wil die verschillende tradities niet één op één over elkaar leggen, maar voor mij wijzen ze wel naar iets vergelijkbaars: we leren onszelf kennen door de ontmoeting met de andere pool.

Van honeymoon naar runner en chaser

Er bestaan verschillende modellen van de twin flame fases. De ene bron spreekt over zeven of acht fases en de andere over twaalf, maar de beweging is opvallend vergelijkbaar. Er is eerst het verlangen en de herkenning, gevolgd door awakening en honeymoon. Daarna komen testing en turmoil, de bekende runner-chaser dynamiek, separation en vaak een Dark Night of the Soul, waarna surrender, ego death, inner knowing, reconnection en uiteindelijk union kunnen volgen.

Die fases lopen overigens niet keurig achter elkaar. Je kunt opnieuw ergens in terechtkomen waarvan je dacht dat je het allang had gehad.

Bij ons ging die eerste beweging razendsnel. Ik zat sterk in de chaser-energie en wanneer mijn vrouw afstand nodig had, wilde ik juist naar haar toe. Zij kon gemakkelijker in de beweging van de runner komen. Uiteindelijk zijn we enkele weken in twin flame separation geweest, omdat de intensiteit simpelweg te groot werd.

Juist daar begon ik te begrijpen dat deze reis helemaal niet alleen over liefde ging.

Want een twin flame spiegelt. En niet alleen de prachtige kanten van jezelf die je graag terugziet.

Daar ontmoet mijn spirituele visie voor mij heel mooi het werk van Jung. Vanuit een Jungiaanse blik kun je onderzoeken wat je allemaal op de ander projecteert en welke delen van jezelf door deze relatie zichtbaar worden. Mijn twin was daardoor niet alleen de vrouw bij wie ik ontzettend graag wilde zijn. Zij werd ook de vrouw bij wie ik onmogelijk nog om mezelf heen kon.

Een Twin Flame Journey vraagt om een antwoord

Dit is misschien wel een van de belangrijkste lessen die ik uit al mijn onderzoek én uit mijn eigen ervaring heb gehaald.

Wanneer ik zeg dat je de roep van een twin flame uiteindelijk hebt te beantwoorden, bedoel ik daarmee niet dat je koste wat kost een relatie met die persoon moet krijgen of iemand moet blijven achtervolgen die nee zegt. Integendeel. Consent blijft consent, een grens blijft een grens en een twin flame is nooit een spiritueel excuus om over de autonomie van een ander heen te gaan.

Met beantwoorden bedoel ik iets veel diepers.

Wanneer een ontmoeting werkelijk alles in jou heeft wakker gemaakt, kun je niet meer doen alsof je het niet hebt gezien.

Je kunt proberen terug te gaan naar je oude leven, maar de spiegel is er geweest. De vraag is gesteld. De delen die wakker zijn geworden, kun je niet eenvoudig weer terugstoppen in de kelder.

Daarom vind ik twin flame separation uiteindelijk ook zo interessant. In eerste instantie lijkt separation alleen maar te gaan over het verlies van de ander, terwijl de werkelijke beweging voor mij juist terug naar jezelf gaat. De chaser kan niet eeuwig blijven chasen en de runner kan niet verantwoordelijk worden gemaakt voor de heelheid van de ander.

Surrender betekende voor mij daarom niet dat ik mijn twin moest loslaten.

Ik moest de kramp loslaten waarmee ik haar nodig dacht te hebben.

Mijn Dark Night of the Soul

En dat was allesbehalve romantisch.

Mijn ontmoeting met mijn twin bracht mij in een diepe Dark Night of the Soul. Mijn huwelijk, mijn seksualiteit, mijn identiteit, mijn spiritualiteit en uiteindelijk mijn hele beeld van wie Rosemarijn was, kwamen in beweging. Ik heb in mijn leven meerdere zeer ingrijpende en transformerende ervaringen meegemaakt, maar de ontregeling die deze ontmoeting veroorzaakte kende ik niet.

Tegelijkertijd heeft mijn twin mij ongelooflijk veel gegeven, juist omdat er zoveel niet meer verborgen kon blijven.

Daar herken ik wat binnen de Twin Flame Journey vaak ego death wordt genoemd. Voor mij betekent dat niet dat je ego letterlijk moet verdwijnen, maar dat oude identiteiten en overtuigingen waarmee je jezelf jarenlang hebt gedefinieerd niet langer overeind blijven.

Langzaam veranderde daardoor ook mijn vraag.

Niet meer alleen: hoe kan ik met haar samen zijn?

Maar steeds vaker: wie word ik doordat ik haar heb ontmoet?

En ondertussen passen we bijna belachelijk goed bij elkaar

Dat maakt ons verhaal soms ook ontzettend grappig. Mijn vrouw en ik vinden bijna alles hetzelfde leuk. We houden van dezelfde kleding, kunst, muziek, reizen en eten en kunnen samen fantastisch creëren. Ook binnen ons bedrijf vinden we elkaar gemakkelijk en vaak hoeven we nauwelijks te overleggen omdat we allebei al dezelfde kant op blijken te denken.

Daar ervaar ik heel sterk de scheppingskracht van divine feminine en divine masculine wanneer die twee polen elkaar vinden.

Maar kom je bij onze schaduw, dan houdt het la-la-land onmiddellijk op.

We kunnen elkaar feilloos raken op precies die plek waar nog iets gezien moet worden. Soms is dat ongelooflijk bevrijdend en soms ontstaat vanuit die spiegeling juist iets heel creatiefs, maar op andere momenten is het gewoon verschrikkelijk confronterend.

Dat is voor mij ook waarom ik een twin flame relatie niet alleen maar als een romantische liefdesrelatie kan zien. Het is een van de meest romantische en bevrijdende verbindingen die ik ooit heb ervaren, maar tegelijkertijd ook een van de meest confronterende.

Soms mis ik de Rosemarijn van vóór mijn twin

Misschien is dit wel een van de kwetsbaarste kanten van mijn Twin Flame Journey: soms mis ik mezelf.

Ik ben namelijk altijd een loner geweest. Dat klinkt misschien vreemd als je mijn leven van buitenaf bekijkt, want ik heb jarenlang voor grote groepen gestaan, opleidingen gegeven, grote producties begeleid en een jeugdtheaterschool met honderden leerlingen geleid. Ik ben vaak omringd geweest door mensen en kan daar ook enorm van genieten, maar daarna wil ik terug naar mezelf. Alleen zijn heeft voor mij nooit eenzaamheid betekend. Het was juist de plek waar ik kon opladen, creëren, voelen en volledig mijn eigen energie kon bewonen.

Die autonomie was altijd vanzelfsprekend. Ik kon dagen alleen zijn, mijn eigen plannen maken, werken, reizen, schrijven of gewoon verdwijnen in mijn eigen wereld zonder het gevoel dat er iemand ontbrak. Ik hoefde niemand naast mij te hebben om me compleet te voelen.

En precies dát is veranderd sinds ik mijn twin heb ontmoet.

Mijn vrouw is veel in mijn omgeving en het merkwaardige is dat ik het inmiddels ook niet prettig vind wanneer ze er níét is. Wanneer we samen zijn, voelt haar aanwezigheid zo natuurlijk dat ik die diepe union bijna lichamelijk ervaar.

Maar tegelijkertijd heb ik soms heimwee naar de Rosemarijn van daarvoor.

Niet omdat ik terug wil naar een leven zonder mijn vrouw. Absoluut niet. Ik mis soms gewoon die loner in mij, die autonome vrouw die dagen alleen kon zijn en daar volkomen gelukkig mee was. Soms mis ik zelfs mijn oude ik, omdat ik weet dat ik sinds de ontmoeting met mijn twin nooit meer helemaal dezelfde ben geworden.

En dat is een vreemde paradox. Ik wil deze eenheid voor geen goud kwijt, maar ik wil die autonome vrouw in mij óók niet kwijtraken.

Misschien ligt juist daar nog een van mijn belangrijkste lessen.

Inner Union: één zijn zonder jezelf kwijt te raken

Want als wij één ziel zijn die zich in twee verschillende polen manifesteert, kan de bedoeling voor mij niet zijn dat ik alleen nog heelheid ervaar wanneer mijn vrouw naast mij staat.

Daar komt voor mij alles samen: twin flames, kundalini, anima en animus, divine feminine en divine masculine, schaduwwerk en individuatie. Steeds opnieuw kom ik uit bij dezelfde beweging: de andere pool kan mij wakker maken, maar uiteindelijk moet ik ook in mezelf die heelheid leren dragen.

Dat is voor mij inner union.

Ik wil niet kiezen tussen autonomie en verbinding. Ik wil niet terug naar een leven zonder haar en ik wil mezelf ook niet verliezen in het samenzijn met haar. Ik wil die vrije, autonome loner volledig kunnen blijven bewonen en tegelijkertijd de ongekend diepe eenheid met mijn twin toelaten.

Misschien is dat wel een van de moeilijkste lessen van Twin Flame Union: hoe kan ik zo diep van jou houden dat ik één met jou durf te zijn, zonder dat ik daarvoor mezelf hoef te verlaten?

Twin Flame Union is geen eindstation

Daarom geloof ik ook niet dat mijn vrouw en ik inmiddels netjes alle twin flame stages hebben afgewerkt en nu voor altijd in een soort spirituele bliss leven.

Zo werkt het bij ons in ieder geval niet.

We spiegelen elkaar nog steeds en de fases kunnen opnieuw langskomen. Soms staan we ongelooflijk krachtig samen en soms raakt de één uit balans en moet de ander opletten om niet onmiddellijk meegetrokken te worden. Alleen herkennen we steeds beter wat er gebeurt.

Wat voor ons vanaf het begin belangrijk is geweest, is dat we allebei hebben gevoeld dat we deze ontmoeting serieus wilden nemen. We voelen eigenlijk niet werkelijk een keuze om níét samen te zijn. Dus hebben we ook besloten dat we bereid moeten zijn het innerlijke werk te doen dat nodig is om samen te kúnnen zijn.

Union is voor mij daardoor geen eindpunt waarop alle lessen geleerd zijn.

Het is een levende beweging.

Twin Flame Coaching: niet je twin najagen, maar je zielenreis beantwoorden

Vanuit mijn eigen ervaring begrijp ik hoe eenzaam en ontregelend een Twin Flame Journey kan zijn, zeker wanneer je midden in runner-chaser, separation, een Dark Night of the Soul of een enorme spirituele opening terechtkomt.

Daarom gaat twin flame coaching bij Yuman Art voor mij niet over trucjes waarmee je jouw runner zo snel mogelijk terugkrijgt. Ik vind een andere vraag veel interessanter: waarom heeft deze ontmoeting jouw leven opengebroken en wat vraagt ze nu van jou?

Waar verlies je jezelf? Wat wordt er gespiegeld? Welke schaduw komt omhoog? Wat gebeurt er met je autonomie en je bindingspatronen? Welke pool draag jij? Waar zit jouw divine feminine of divine masculine? En hoe kun je de liefde voor je twin volledig toelaten zonder je eigen centrum te verlaten?

Mijn twin kwam mijn leven binnen en zette werkelijk alles op zijn kop: mijn liefde, mijn seksualiteit, mijn spiritualiteit, mijn kundalini-energie, mijn huwelijk, mijn schaduw, mijn autonomie en uiteindelijk mijn hele beeld van mezelf.

In het begin dacht ik dat deze reis vooral ging over hoe ik met háár samen kon zijn.

Nu begrijp ik dat mijn twin mij een veel grotere vraag heeft gebracht:

Kan ik volledig één zijn met haar en tegelijkertijd volledig Rosemarijn blijven?

Voor mij is dat geen eindpunt. Dat ís de reis.

En misschien is dat uiteindelijk wel de diepste betekenis van Twin Flame Union.